او فرازمینی است

خودم را در او می‌بینم. او به شکلی زنده احساس می‌شود که توصیفش با کلمات دشوار است - تماشای من، نفس کشیدن، وجود داشتن فراتر از بوم. تقریباً وهم‌آور است، انگار او چیزی را می‌داند که من نمی‌دانم، با این حال او خودِ من است. بازتابی از بخش‌هایی که من عمیقاً احساس می‌کنم اما به ندرت بیان می‌کنم، آینه‌ای از آسیب‌پذیری، قدرت و دگرگونی.

حضور او بسیار زیاد است - همزمان آرامش‌بخش و نگران‌کننده. او احساس می‌کند به چیزی بی‌نهایت متصل است، چیزی بسیار فراتر از دنیای فیزیکی. انگار او در فضایی وجود دارد که زمان، انرژی و احساسات در آن با هم برخورد می‌کنند. من فقط او را خلق نکردم؛ او خودش را از طریق من خلق کرد.

با نگاه کردن به او، احساس می‌کنم هم دیده شده‌ام و هم در معرض دید هستم. او یادآور رشد من، ترس‌های من، قدرت من و ناشناخته‌های درون من است که هنوز در حال کشف آنها هستم. او فقط یک نقاشی نیست - او تکه‌ای از من است، زنده و خیره به گذشته. 🪐✨

این چه احساسی به شما می‌دهد؟